Featured

Bengal colors

Bengal colors

Bengal cats come in many different shades and colors. Silver, brown, and snow are the three breed basic colors.

 

Bengal kittens, even in the same litter, can have different color depends on the parents’ genetic background. Thanks to genetic testing nowadays that allows breeders to predict the possible outcome of an upcoming litter and can prevent diseases to become an integral part of a breed.

Bengal colors
Some examples of Bengal color

Brown Bengal cat

The brown Bengal cat (C/C color genes) is one of the most popular of the Bengal cat colors and it was also the first to be recognized by TICA in 1983.

There are variety shades of brown. The ground color can range from  buff, tan, honey gold, to orange. Markings may be various shades of tan, brown, and black. An extreme contrast between ground color and markings is preferred.

Have you ever heard of the word ‘countershading’ in brown Bengal cat?

Countershading, aka white tummy in brown Bengal cat, is a form of concealing coloration in which the upper surfaces of the body are more darkly pigmented than the unilluminated lower areas(Britannica, 2019). According to Thayer’s law, Countershading is a method of camouflage in which an animal’s coloration is darker on the upper side and lighter on the underside of the body. The countershading mostly displays on nocturnal animals, for example, Asian Leopard Cat, ocelot, and wolves. Fortunately, it displays in domestic Bengal cat too which is one of the exceptional trait that needs to be valued.

Tips: Nocturnal animals are animals that are active at night. They are animals that hunt, mate, or generally active after dark that have special adaptations that make it easier to live the night life(National Geographic, 2019).

ประวัติแมวเบงกอล
Countershading comparision between a Bengal cat(1) JCH Justwild Peekaboo of Silversquad and other nocturnal felines(2-5)
Silver bengal cat

Silver Bengal cat

Silvers are created by a dominant Inhibitor gene (I/i or I/I). It appears to reduce or eliminate the production of pheomelanin or yellow pigment in the cat’s hair(https://felinegenetics.missouri.edu) Generally considered a dominant trait, one copy can cause the loss of pigment, but likely a cat with two copies of the mutation may have less “ruffusing” or “tarnishing”(Turner, P. and Robinson, R.,1980). Though we realize that the Inhibitor gene is a provenance of silver coloration, there isn’t a commercial genetic test for the Inhibitor gene yet.

 

Tips: there is NO silver carrier because the Inhibitor gene is dominant. It requires only one allele(I) to produce a dominant phenotype; silver. So whether the Bengal cat is silver or it is not.

 

For silver Bengal cat, ground color ranges from clear silver white to pewter gray. Markings are medium gray to jet black, with good contrast to ground color is preferred.

Silver bengal cat
Silver Bengal cat - Bengalheritage Stormtrooper of Silversquad
snow bengal cat

Snow Bengal cat

The snow Bengal cat represents a mini snow leopard.

Snow/Seal is recessive colored genes which means the recessive alleles need TWO copies to be “seen”. Snow colors genetically know as cs/cs, cs/cb, and cb/cb. Despite the name snow, snow colored Bengals are not pure white coat color. They come in a range of cream, ivory colors associated with a form of albinism that comes from Siamese and Burmese cats ancestry. Snow Bengal cats are quite unique from any other breed.

Snow Bengals come in 3 different colors and names

Snow Lynx (or Seal Lynx Point, cs/cs)

Snow Mink (or Seal Mink Point, cs/cb)

Snow Sepia (or Seal Sepia Point, cb/cb)

 
The term “seal” refers to the expression of color within the coat of the cat — and “point” refers to the pointed pattern wherein the cat’s extremities (face, legs, tail) are different (i.e., darker) than the rest of the animal. The point pattern is expressed as “lynx” “mink” or “sepia.”

Sometimes it is quite difficult to differentiate the three snow colors especially Mink and Sepia. We can use eye colors to determine lynx from other snows. Thus, genetic test is the best way to tell the difference between these snow Bengals.

snow lynx bengal cat

Snow lynx

Snow lynx Bengals are the lightest color of the coat variations of snow. It is the result of the two copies of recessive Siamese genes(cs/cs). The snow lynx Bengals that have strong color points, similar to the Siamese pattern, are considered ‘undesirable’ in the Bengal Standard. Snow Lynx Bengal kittens are born completely white or with a light pattern. The kittens will develop contrast later. However, darker color of patterns and markings will not, in general, appear until they reach 1 to 2 weeks old. The interesting fact about snow lynx Bengal cat is that the color of its coat and markings will go darken with age. Sometimes this process takes months until the final color appear. Snow lynx Bengals always have bright blue eyes.

Snow mink

The mink tabby is usually lighter than the sepia, but not as light as the seal tabby point or seal lynx point. Snow Mink kittens are born with a visible mink-brown pattern and ivory cream coat. Mink color cannot be carried. To be noted that a brown Bengal cat can’t be a carrier for the mink gene since snow mink color is the result of the combination between one Siamese gene(cs) and one Burmese gene(cb). Snow mink Bengals have aqua blue, greenish blue or sometimes gold eyes.

Snow sepia

Snow sepia Bengals are the darkest color of the coat variations of snow. It is the result of the two copies of recessive Burmese genes(cb/cb). Sometimes people can get confuse between brown and sepia color. Therefore, please make sure to notice that the Bengal cat you are talking about is not actually brown. Snow sepia Bengal cat is just darker than the other Snow Bengals. For kittens, in order to differentiate lynx and sepia kittens, the sepias always have darker markings at birth compare to lynx. Also the patterns are mostly visible in Sepia-brown. Sepia Bengals have gold/brown or green/hazel eyes. Thus, if you recognize a snow Bengal cat with blue eyes, you know for sure it is not a sepia.

แมวกินสิ่งแปลกปลอม เข้าไป ทำยังไงดี?

แมวกินสิ่งแปลกปลอม เข้าไป ควรต้องทำอะไรบ้าง?

เรื่องนี้เป็นประเด็นที่วีตั้งใจอยากเขียนเล่าให้เพื่อน ๆ เจ้าของน้องแมวอ่านมาได้สักพักแล้วค่ะ ตอนนี้ได้จังหวะมาเขียนเล่าพอดี เหตุการณ์ที่น้อง แมวกินสิ่งแปลกปลอม เข้าไป เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับประสบการณ์ตรงของวีที่เจอกับน้องแมวที่บ้าน SILVERSQUAD เราเองค่ะ

แมวกินสิ่งแปลกปลอม

 

— ตอนนั้นวีกำลังป้อนอาหารเสริมแบบแคปซูลให้น้องแมว โดยใช้อุปกรณ์ช่วยป้อนยา (มีรูปประกอบ) เสี้ยววินาทีแค่นั้นเองที่น้องแมวสะบัดหน้าหนี และกลืนทั้งแคปซูล กับ “จุกยางซิลิโคน” ที่อยู่ปลายอุปกรณ์ป้อนยาเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ! ตอนนั้นยอมรับเลยว่าใจหายแว้บ หน้าชา สตั๊น ตกใจมาก พยายามเช็คมองหารอบๆ ว่าจุกยางซิลิโคนที่หลุดไปกระเด็นตกอยู่ข้างๆ มั้ย เพราะไม่รู้ว่าตัวจุกยางที่แมวกลืนเข้าไปจะอันตรายขนาดไหน แล้วถ้ามันไปอุดตันทางเดินอาหารขึ้นมาจะทำยังไง

 

จังหวะนั้นรีบรวบรวมสติ โทรหาคุณหมอที่โรงพยาบาลสัตว์ทันที พร้อมแจ้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และพาน้องแมวใส่กล่องเดินทาง ขับรถออกจากบ้าน ตรงดิ่งไปหาคุณหมอเลยค่ะ (ตอนนั้นเวลาประมาณ 3 ทุ่ม โรงพยาบาลปิด 4 ทุ่ม!!)

 

แมวกินสิ่งแปลกปลอม

แมวกินสิ่งแปลกปลอม

 

พอไปถึงโรงพยาบาล คุณหมอแนะนำให้เอกซเรย์เพื่อตรวจดูตำแหน่งของสิ่งแปลกปลอม พบว่าจุกยางซิลิโคนอยู่ในกระเพาะน้องแมวเรียบร้อยแล้ว ณ เวลานี้

 

 ตอนแรกคุณหมอบอกให้รอให้มันเคลื่อนตัวไปตามลำไส้ เผื่อจะอึออกมาเอง พร้อมป้อนยาน้ำช่วยให้สิ่งแปลกปลอม “ไหลลื่น” ออกได้ง่ายขึ้น ซึ่งคุณหมอก็แจ้งว่า ตอนนี้ เวลานี้ ยังทำอะไรมากไม่ได้ เพราะถ้าหากจะเผื่อให้น้องอ้วกออกมาเอง คุณหมอและพี่ ๆ เจ้าหน้าที่จะต้องเฝ้าอาการน้องด้วยตลอดเวลาพร้อมกับเตรียมให้น้ำเกลือเผื่อเหตุการณ์ฉุกเฉิน ซึ่งตอนนี้โรงพยาบาลใกล้ปิดแล้ว แนะนำให้กลับบ้านไปก่อน งดน้ำ-งดอาหารน้องแมวไว้เลย แล้วพรุ่งนี้เช้าโรงพยาบาลเปิดก็พาน้องมาฝากไว้กับคุณหมอก่อนเลย (คุณหมอกับพี่ ๆ พยาบาลก็เชียร์เอาใจช่วยหวังว่าเผื่อจุกยางซิลิโคนจะขยับเข้าลำไส้และเคลื่อนตัวออกไปเองพร้อมกับอึของน้องพรุ่งนี้)

 

แต่ผ่านไปหนึ่งวัน ภาพเอกซเรย์ก็ยังเห็นว่าจุกซิลิโคนชิ้นนั้นยังอยู่ที่เดิม!! อยู่ในกระเพาะอาหาร!!

 

สุดท้ายจึงลงเอยด้วยการเตรียมส่องกล้อง หวังจะคีบเอาสิ่งแปลกปลอมออกมาโดยไม่ต้องผ่าตัด (ดีที่งดน้ำ-งดอาหารคืนนึงตามที่คุณหมอบอกเผื่อมาแล้ว) แต่ก็เอาออกไม่สำเร็จ… จนสุดท้ายจำเป็นต้อง “ผ่าตัดเปิดกระเพาะอาหาร” เพื่อเอาออกค่ะ เป็นการผ่าตัดฉุกเฉินไปโดยปริยาย และเอาจุกยางซิลิโคนตัวต้นเรื่องออกมาได้สำเร็จ

 

แมวกินสิ่งแปลกปลอม

แมวกินสิ่งแปลกปลอม

แมวกินสิ่งแปลกปลอม

 

โชคดีที่รักษาทัน โชคดีมาก ๆ ที่มีสติและรีบพาน้องแมวมาหาคุณหมอเพื่อประเมินอาการและวางแผนการรักษาอย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้น worse case คือ สิ่งแปลกปลอมอาจไปอุดตันลำไส้ จนเกิดการอักเสบ ติดเชื้อ หรือเลือดออกภายใน ซึ่งอาจอันตรายถึงชีวิตได้จริง ๆ

 

แมวกินสิ่งแปลกปลอม

 

หลังจากกลับมาบ้าน วีเอาที่ป้อนยาทิ้งลงถังขยะไปเลยค่า บ้ายบาย ไม่กล้าใช้อีกเลย แล้วเหมือนทางผู้ผลิตเค้าน่าจะคิดถึงประเด็นนี้ด้วยหรือไม่อย่างไรก็ตาม เค้าทำอุปกรณ์ช่วยป้อนยาเวอร์ชั่นใหม่ออกมา!! เป็นรุ่นที่จุกยางซิลิโคนที่เอาไว้คีบเม็ดยาถูกยึดติดแน่นเข้ากับตัวอุปกรณ์ช่วยป้อนยาเลย จุกยางไม่สามารถถอดได้เลย จุกยางไม่มีทางหลุด! เทียบกับรุ่นเก่าตัวต้นเรื่อง ที่ตัวจุกยางซิลิโคนมันถอดได้และมีจุกยางสำรองเอามาไว้ให้เปลี่ยนด้วย (อันนี้ถ้าเลี่ยงได้ แนะนำให้เลี่ยงเลยนะคะ ไม่แนะนำให้ใช้เลย เพราะเจอกับตัวเองเข้าไป หลอนมาจนถึงทุกวันนี้)

 

สุดท้ายนี้ น้องแมวปลอดภัยค่ะ ผ่าตัดใหญ่ไปหนึ่งกรุบ พักฟื้น 1 สัปดาห์ คุณหมอนัดตัดไหม เช็คความเรียบร้อยของแผลด้วยดี และจบลงด้วยดีค่ะ

ข้อควรระวังสำหรับเจ้าของเมื่อ แมวกินสิ่งแปลกปลอม

  • หมั่นตรวจสอบอุปกรณ์ของใช้ในบ้าน และอุปกรณ์ที่ใช้กับแมว เช่น ที่ป้อนยา หลอดดูด ของเล่น หรือชิ้นส่วนซิลิโคนต่าง ๆ ว่าแน่นและปลอดภัย

  • หากสงสัยว่า แมวกินสิ่งแปลกปลอม อย่ารอช้า รีบพาไปพบสัตวแพทย์เพื่อตรวจเอกซเรย์ทันที

  • ห้ามพยายามทำให้แมวอาเจียนเองนะคะ*** เพราะอาจทำให้แมวสำลัก สิ่งแปลกปลอมติดคอ หรือบาดหลอดอาหารได้

 

แมวกินสิ่งแปลกปลอม

ของแบบนี้เกิดขึ้นแค่เสี้ยววินาที แต่ผลที่ตามมาอาจร้ายแรงเกินคาดนะคะ

ขอให้เรื่องนี้เป็นอีกหนึ่งเสียงเตือนให้เพื่อน ๆ เจ้าของแมวทุกท่านคอยระวังนะคะ จากคนที่เคยเจอกับตัวเองจริง ๆ

โภชนาการของแมว

แมวเป็นสัตว์กินเนื้อ โดยสมบูรณ์ (Obligate Carnivore)

 

แมว (Felis catus) ถูกจัดอยู่ในกลุ่มสัตว์ที่เรียกว่า Obligate Carnivores หรือ “สัตว์กินเนื้อโดยสมบูรณ์” ซึ่งหมายความว่า แมวเป็นสัตว์กินเนื้อ โดยที่ระบบย่อยอาหารและกระบวนการเผาผลาญในร่างกายของแมวถูกออกแบบมาเพื่อย่อยและดูดซึสารอาหารจากเนื้อสัตว์เท่านั้น

 

แมวเป็นสัตว์กินเนื้อ

 

  • แมว (Felis catus) ถูกจัดเป็น obligate carnivore  หมายถึง สัตว์ที่วิวัฒนาการให้ต้องได้รับสารอาหารที่จำเป็นบางชนิดจากเนื้อสัตว์ (meat, organ tissues) เท่านั้น ไม่สามารถพึ่งพาสารอาหารจากพืชมาทดแทนได้ 

  • แมวต่างจากสุนัข (Canis lupus familiaris) ซึ่งมีแนวโน้มเป็น omnivore (กินได้ทั้งเนื้อและพืชคล้ายมนุษย์) ซึ่งร่างกายสุนัขสามารถย่อยสารอาหารบางส่วนจากพืชได้ และมีเอนไซม์ที่รองรับการย่อยสลายแป้งได้มากกว่าแมว 

  • บทความ “Differences between cats and dogs: a nutritional view” ระบุว่า แมวมีข้อจำกัดทางเมตาบอลิซึมหลายอย่าง เช่น ความสามารถในการสังเคราะห์วิตามิน A จาก β-carotene ความสามารถในการสังเคราะห์กรดไขมันบางชนิด และการจัดการกับคาร์โบไฮเดรตได้ไม่ดีเท่าสัตว์กินพืชหรือสัตว์ที่กินทั้งเนื้อและพืช

จากข้อจำกัดเหล่านี้ แมวจึงต้องการ อาหารที่อุดมด้วยแหล่งโปรตีนและไขมันจากสัตว์ และมีปริมาณคาร์โบไฮเดรตต่ำ

สุนัขกินอาหารแมวอันตรายหรือไม่ ?

แมวเป็นสัตว์กินเนื้อ

การที่สุนัข (omnivore) กินอาหารแมว (ที่มีโปรตีนและไขมันสูงมาก) มีความไม่เหมาะสมในระยะยาวเนื่องจาก:

  1. ปริมาณโปรตีนสูงเกินจำเป็น อาจเพิ่มภาระการเผาผลาญไนโตรเจนและการทำงานหนักของไต โดยเฉพาะในสุนัขที่มีปัญหาไต

  2. ความเข้มข้นของไขมัน อาหารแมวมักมีไขมันสูง ซึ่งอาจทำให้สุนัขได้รับพลังงานเกินความต้องการของร่างกาย (overnutrition) และเกิดภาวะอ้วนในสุนัข

  3. สมดุลสารอาหารอื่น ๆ อาหารแมวอาจให้สารอาหารบางตัว (เช่น taurine, วิตามิน A, D) ในระดับที่ร่างกายแมวต้องการ แต่ไม่จำเป็นกับร่างกายสุนัข

  4. ผลต่อระบบทางเดินอาหาร สุนัขอาจท้องเสียหรือปัญหาระบบทางเดินอาหารได้

 

แม้ปัจจุบันจะมีงานวิจัยมากมายเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สำหรับสุนัขที่มีโปรตีนจากแหล่งต่าง ๆ แต่งานวิจัยที่มีการทดสอบผลระยะยาวของการให้สุนัขกินอาหารแมวโดยตรงยังมีไม่มาก ดังนั้นเราไม่แนะนำให้น้องหมากินอาหารของน้องแมวเป็นประจำนะคะ

อ้างอิง:
  • National Research Council (NRC). Nutrient Requirements of Dogs and Cats. National Academies Press, 2006.
  • Zoran, D. L. (2002). “The carnivore connection to nutrition in cats.” Journal of the American Veterinary Medical Association, 221(11), 1559–1567.
  • Plantinga, E. A., Bosch, G., & Hendriks, W. H. (2011). “Estimation of the dietary nutrient profile of free-roaming feral cats: Possible implications for nutrition of domestic cats.” British Journal of Nutrition, 106(S1), S35–S48.

แมวเป็นสัตว์กินเนื้อ

อาหารแมวที่โปรตีนสูงอันตรายหรือไม่?

 

แมวในธรรมชาติจะล่าเหยื่อ เช่น หนู หรือ นก ซึ่งมีสัดส่วนโปรตีนสูงถึง 50-60% ของพลังงานทั้งหมด (ME basis) ดังนั้น การที่ แมวเป็นสัตว์กินเนื้อ โดยธรรมชาติอยู่แล้ว กินอาหารที่มีโปรตีนสูงจึงเป็นความต้องการตามธรรมชาติของแมว ไม่ใช่สิ่งที่อันตราย

อย่างไรก็ตาม สำหรับอาหารแมวที่มีระดับโปรตีนสูง เจ้าของจำเป็นต้องพิจารณาดูความแตกต่างของที่มาของแหล่งโปรตีนในอาหาร

1. แหล่งโปรตีนจากธรรมชาติ (Natural Animal Protein)

 

  • มาจากเนื้อสัตว์แท้ เช่น ไก่ ปลา หรือเนื้อวัว

  • ย่อยง่ายและมีกรดอะมิโนครบถ้วน

  • มีค่า biological value สูง ร่างกายดูดซึมและนำไปใช้ได้ดี

  • ไม่เป็นภาระต่อการทำงานของตับหรือไต ในแมวที่มีสุขภาพแข็งแรงปกติ (ไม่รวมแมวป่วยเป็นโรคไตหรือแมวแก่)

 

2. โปรตีนสังเคราะห์หรือโปรตีนคุณภาพต่ำ

 

  • ในอาหารเม็ดบางสูตรที่ “โปรตีนสูง” ใช้วัตถุดิบจาก by-products, gluten, หรือ plant protein isolate

  • โปรตีนจากพืช (เช่น ถั่วเหลือง ข้าวโพด) สำหรับร่างกายแมว มีความย่อยยากกว่าและมีกรดอะมิโนจำเป็นไม่ครบถ้วน

  • หากได้รับโปรตีนสังเคราะห์หรือโปรตีนคุณภาพต่ำต่อเป็นเวลานาน อาจทำให้แมวขาดกรดอะมิโนจำเป็น (เช่น Taurine) และเสี่ยงเป็นโรคหัวใจหรือโรคทางสายตา

 

ทำไมอาหารเม็ดของแมวบางสูตรถึงโปรตีนต่ำ?

 

  • เพื่อให้เหมาะกับแมวสูงวัยหรือแมวที่มีปัญหาโรคไต ที่จำเป็นต้องให้อาหารที่ช่วยลดภาระการทำงานของไตโดยลดระดับปริมาณโปรตีนในอาหาร

  • บางแบรนด์ต้องการลดต้นทุนวัตถุดิบ เพราะวัตถุดิบอย่างเนื้อสัตว์มีราคาแพงกว่าโปรตีนสังเคราะห์หรือโปรตีนจากพืช และเพิ่มสัดส่วนคาร์โบไฮเดรตจากข้าว ข้าวโพด หรือแป้งเข้าไปแทน

อ้างอิง:

  • Laflamme, D. P. (2012). “Nutrition for aging cats and dogs and the importance of body condition.” Veterinary Clinics of North America: Small Animal Practice, 42(4), 769–787.

  • Backus, R. C. (2011). “Cat Nutrition and Metabolism.” Encyclopedia of Animal Science (Second Edition), 1, 189–194.

  • NRC (2006). Nutrient Requirements of Dogs and Cats.

แมวเป็นสัตว์กินเนื้อ

แมวกิน BARF ได้หรือไม่ ?

 

แมวเป็นสัตว์กินเนื้อ ที่จำเป็นต้องได้รับโปรตีนจากเนื้อสัตว์ในปริมาณสูงอย่างต่อเนื่อง เพราะแมวเป็นสัตว์กินเนื้อโดยสมบูรณ์ อาหารโปรตีนสูงไม่เป็นอันตรายต่อแมว นอกจากนี้ยังช่วยให้ระบบเผาผลาญและการดูดซึมทำงานได้สมบูรณ์ ช่วยเสริมสร้างกล้ามเนื้อ บำรุงเส้นขน และช่วยเสริมการทำงานของภูมิคุ้มกันได้อีกด้วย แมวสามารถกินอาหารดิบหรือบาร์ฟ (BARF) ได้ บาร์ฟมีประโยชน์ต่อสุขภาพร่างกายแมวเป็นอย่างมากหากให้อย่างถูกวิธี และบาร์ฟไม่ได้เป็นอันตรายต่อร่างกายแมว

 

ข้อดีของอาหาร BARF (เมื่อจัดการอย่างถูกวิธี)

 

  1. เป็นอาหารตามธรรมชาติของแมว แมวในธรรมชาติกินเนื้อสดจากเหยื่อ ซึ่งให้สัดส่วนโปรตีนและไขมันที่เหมาะสม

  2. เสริมสร้างกล้ามเนื้อและช่วยบำรุงขน โปรตีนคุณภาพสูงช่วยฟื้นฟูกล้ามเนื้อและเส้นขนของแมวให้เงางาม

  3. ลดปัญหาคราบหินปูนและกลิ่นปาก การเคี้ยวเนื้อหรือกระดูกบดช่วยทำความสะอาดฟันตามธรรมชาติ

  4. ช่วยการทำงานของระบบย่อยอาหารและระบบภูมิคุ้มกั เนื่องจากเอนไซม์และกรดอะมิโนจำเป็นหลายชนิดที่มีประโยชน์จากอาหารสดยังคงอยู่ (ซึ่งมักจะถูกทำลายไปในขั้นตอนการทำอาหารเม็ด)

 

แต่ การให้แมวกิน BARF จะปลอดภัยก็ต่อเมื่อ:

 

  • เลือกแบรนด์หรือแหล่งผลิตที่มีการควบคุมอุณหภูมิและควบคุมสุขอนามัยอย่างเข้มงวด

  • เลือกวัตถุดิบที่ผ่านการตรวจเชื้อจุลชีพ (pathogen screening)

  • ไม่ปล่อยให้บาร์ฟละลายไว้นาน ควรละลายในตู้เย็น

  • อากาศประเทศไทยมีสภาพอากาศร้อนชื้น เชื้อจุลินทรีย์และแบคทีเรียต่างๆ เจริญเติบโตได้ง่าย ดังนั้นจึงไม่ควรทิ้งบาร์ฟไว้นอกตู้เย็นนานเกิน 30 นาที หากตั้งไว้แล้วแมวกินไม่หมดเกิน 30 นาที ควรทิ้งทันที อย่าเก็บไว้กินต่อ

  • ห้ามเอาบาร์ฟไปอุ่นไมโครเวฟหรือทำให้สุกเด็ดขาด!!! เพราะร่างกายสุนัขและแมวไม่สามารถย่อยกระดูกสุกได้ และกระดูกที่ถูกทำให้สุกเวลาถูกเคี้ยว จะแตกเป็นชิ้นๆและมีความแหลมคม เสี่ยงบาดช่องปาก คอ หลอดอาหาร กระเพาะ และลำไส้ของน้องๆ ได้ ซึ่งอันตรายถึงตาย

 

สิ่งที่เจ้าของควรระวังในประเด็นของอาหารโปรตีนสูง คือ คุณภาพและแหล่งที่มาของโปรตีนในอาหาร

แมวเป็นสัตว์กินเนื้อโดยสมบูรณ์ (Obligate Carnivore) การได้รับโปรตีนจากเนื้อสัตว์คุณภาพดี เป็นหัวใจสำคัญของสุขภาพแมว

 

แมวสามารถกินอาหารโปรตีนสูงได้อย่างปลอดภัย หากเป็นโปรตีนจากเนื้อสัตว์

มดลูกอักเสบ (Pyometra) ในแมวตัวเมีย

มดลูกอักเสบ (Pyometra) ในแมวตัวเมีย

ความเสี่ยงที่เจ้าของแมวต้องรู้และวิธีป้องกัน

มดลูกอักเสบ หรือ Pyometra คือ การติดเชื้อแบคทีเรียและสะสมหนองในโพรงมดลูกของแมวตัวเมีย ซึ่งเป็นภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์ที่อาจอันตรายถึงชีวิตหากไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ทั้งนี้การทำหมันแมว (ovariohysterectomy หรือ spay) เป็นวิธีป้องกันที่ได้ผลที่สุดและช่วยตัดความเสี่ยงนี้ออกไปโดยสิ้นเชิง

ภาวะมดลูกอักเสบ

สาเหตุของ มดลูกอักเสบ ในแมว

มดลูกอักเสบ เกิดจากปัจจัยร่วมกันของ การเปลี่ยนแปลงของระดับฮอร์โมนหลังติดสัดของแมวตัวเมีย และการติดเชื้อแบคทีเรีย (บ่อยครั้งเป็นเชื้อ Escherichia coli; E. coli) ที่แทรกจากช่องคลอดเข้าสู่มดลูกในช่วงที่มดลูกมีการเปลี่ยนแปลง เช่น ระยะ luteal ที่มีฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนสูง ซึ่งกระตุ้นการสร้างเยื่อบุที่ผิดปกติ (cystic endometrial hyperplasia) ทำให้เกิดสภาพแวดล้อมเอื้อต่อการติดเชื้อ รวมถึงระดับค่า pH ที่เอื้อต่อการเติบโตของแบคทีเรีย

 

ลักษณะอาการที่มักพบของแมวที่มีภาวะมดลูกอักเสบ

อาการของ pyometra ในแมวสามารถแตกต่างกันตามชนิดว่าเป็นมดลูกอักเสบแบบเปิด หรือ มดลูกอักเสบแบบปิด (open vs closed pyometra) แต่อาการที่พบบ่อยได้แก่:

  • เบื่ออาหาร ซึม เหนื่อยง่าย (lethargy, depression) 

  • การดื่มน้ำมากและปัสสาวะบ่อยผิดปกติ (polydipsia/polyuria)

  • ภาวะมดลูกอักเสบ
    Hagman, Ragnvi. (2018). Pyometra in Small Animals.

    มีของเหลวหรือหนองไหลจากช่องคลอด (ในกรณี open pyometra) แต่ในกรณี closed pyometra อาจไม่มีการไหล ทำให้อาการทรุดและแย่ลงอย่างรวดเร็วเพราะหนองถูกกักเก็บไว้ในมดลูก

  • ท้องบวมหรือท้องขยาย (distended abdomen) อาเจียน มีไข้ หรือสภาวะช็อคในรายที่ติดเชื้อรุนแรง 

หากพบอาการเหล่านี้ ควรพาน้องแมวไปพบสัตวแพทย์ทันทีเพราะเป็นภาวะฉุกเฉินที่ต้องรีบวินิจฉัยและรักษา

การวินิจฉัย มดลูกอักเสบ ในแมว

สัตวแพทย์มักใช้การตรวจร่างกายร่วมกับการตรวจเลือด (CBC) เพื่อประเมินการติดเชื้อและภาวะทั่วไป และใช้ภาพวินิจฉัยเช่น อัลตร้าซาวด์ช่องท้อง เพื่อมองเห็นขนาดของมดลูกที่ขยายผิดปกติและการสะสมของหนองในมดลูก นอกจากนี้การเก็บตัวอย่างจากของเหลวในมดลูกเพื่อนำไปเพาะเชื้ออาจช่วยระบุชนิดของเชื้อแบคทีเรียและเลือกยาปฏิชีวนะที่เหมาะสมต่อการรักษาได้

ภาวะมดลูกอักเสบ

ภาวะมดลูกอักเสบ

 

วิธีการรักษา

1) การรักษาโดยการผ่าตัด (Ovariohysterectomy – OVH)

การผ่าตัดเอามดลูกออกเป็น วิธีมาตรฐานและปลอดภัยที่สุดในการรักษาแมวที่มีภาวะมดลูกอักเสบเกือบทุกกรณี โดยเฉพาะเมื่อแมวมีอาการรุนแรงหรือเป็น closed pyometra เพราะการผ่าตัดจะรักษาได้อย่างถาวรและป้องกันการเกิดซ้ำในอนาคต

2) การรักษาทางการแพทย์

ในกรณีที่เจ้าของต้องการเก็บแมวเพื่อการเพาะพันธุ์ หรือในแมวที่มีความเสี่ยงสูงต่อการดมยาสลบ อาจพิจารณาการรักษาทางยาปฏิชีวนะควบคู่กับการใช้ฮอร์โมน ภายใต้การติดตามดูแลเคสอย่างใกล้ชิดของสัตวแพทย์

 

อัตราการรอดชีวิตและภาวะแทรกซ้อน

หากแมวได้รับการรักษาอย่างทันท่วงทีและเหมาะสม โอกาสรอดมีสูง แต่ในกรณีที่รักษาช้าอาจเกิดภาวะติดเชื้อในกระแสเลือด (sepsis) ภาวะช็อค หรือที่ร้ายแรงที่สุดคือแมวตายได้ ดังนั้นการมาพบสัตวแพทย์ทันทีที่มีอาการจึงเป็นสิ่งสำคัญ

ข้อดีของการทำหมัน (Spay) ในการป้องกัน มดลูกอักเสบ หรือ Pyometra

  • การทำหมันเอามดลูกออกจะช่วยป้องกันการเกิด pyometra ได้ 100% เพราะอวัยวะที่เสี่ยงติดเชื้อถูกเอาออกแล้ว

  • นอกจากลดความเสี่ยง pyometra แล้ว การทำหมันแมวตัวเมียยังลดความเสี่ยงมะเร็งเต้านม (เมื่อทำตั้งแต่อายุน้อย) และช่วยควบคุมจำนวนประชากรแมว ไม่ให้มีลูกแมวจำนวนมากที่อาจนำไปสู่ปัญหาแมวจรในอนาคต

  • สำหรับฟาร์มและผู้เพาะพันธุ์ การวางแผนการผสมพันธุ์และการทำหมันแม่แมวที่เกษียรปลดประจำการแล้ว เป็นการเพิ่มความปลอดภัย และยกระดับคุณภาพชีวิตของแม่แมวด้วยนะคะ

Pyometra เป็นโรคร้ายแรงในแมวตัวเมียที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของระดับฮอร์โมนและการติดเชื้อแบคทีเรีย ซึ่งหากไม่ได้รับการรักษาอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต การผ่าตัดเอารังไข่และมดลูกออก (spay/OVH) เป็นการรักษาถาวรที่ป้องกันภาวะนี้ได้อย่างถาวร ดังนั้นสำหรับผู้เลี้ยงและฟาร์มแมว การทำหมันน้องแมวเมื่อไม่ต้องการเพาะพันธุ์เป็นการดูแลสุขภาพแมวและยกระดับคุณภาพชีวิตของน้องแมวอย่างมีประสิทธิภาพและความรับผิดชอบค่ะ

เอกสารอ้างอิง

  1. Hollinshead F. Pyometra in the queen: To spay or not to spay? 2016. PMC article. 

  2. Hagman R. Pyometra in Small Animals. 2018. (ทบทวนทางคลินิก) 

  3. Cornell Feline Health Center — Spaying and Neutering (information on pyometra prevention). 

  4. Pailler S. et al. Findings and prognostic indicators of outcomes for queens… JAVMA 2022. 

  5. PetMD / clinical overviews — Pyometra in Cats: What Is It and How Do Vets Treat It? (overview & prognosis). 

ทำหมันลูกแมว ตั้งแต่อายุน้อยปลอดภัยและมีประโยชน์กว่าที่คิด

การทำหมันลูกแมวตั้งแต่อายุน้อย ปลอดภัยและมีประโยชน์กว่าที่หลายคนคิด

ลูกค้าหลายคนมักจะถามเราว่า

“ทำหมันลูกแมวตอนอายุยังน้อยจะอันตรายมั้ย?”

“น้องแมวตัวผู้ทำหมันเร็วจะเป็นนิ่วหรือท่อปัสสาวะตีบรึเปล่า?”

ซึ่งเป็นคำถามที่ดีมากๆ เลยค่ะ และในฐานะบรีดเดอร์ที่เลี้ยงและดูแลแมวเบงกอลมาหลายปี เราอยากแบ่งปันข้อมูลจากทั้งประสบการณ์ตรงและหลักฐานจากสัตวแพทย์ให้ทุกคนสบายใจได้เลยว่า

การทำหมันแมวตั้งแต่อายุยังน้อยนั้น ปลอดภัย มีประโยชน์ และไม่ได้เป็นสาเหตุที่ทำให้แมวเป็นนิ่วหรือท่อปัสสาวะตีบแน่นอนค่ะ

ทำหมันลูกแมว

ทำไมถึงแนะนำให้ทำหมันลูกแมวตั้งแต่อายุยังน้อย?

ปัจจุบันการทำหมันลูกแมวตั้งแต่อายุน้อยเป็นเรื่องที่ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลายทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็น สมาคมสัตวแพทย์ในสหรัฐฯ (American Veterinary Medical Association; AVMA) สมาคม FelineAVMA องค์กรแมวในอังกฤษ (The Cat Group, UK) รวมถึงสัตวแพทย์และโรงพยาบาลสัตว์หลายแห่งในประเทศไทย ต่างแนะนำให้ทำหมันแมวได้ตั้งแต่อายุประมาณ 4-5 เดือน หรือในบางกรณีถ้าลูกแมวมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง น้ำหนักตามเกณฑ์ และค่าผลเลือดปกติ ก็สามารถทำได้ตั้งแต่อายุ 8-12 สัปดาห์

เพราะช่วงนี้เป็นช่วงที่

  • ลูกแมวยังไม่เข้าสู่วัยผสมพันธุ์
  • แผลผ่าตัดเล็ก ฟื้นตัวเร็ว
  • เครียดน้อยกว่าแมวโต

และจากผลการศึกษาจำนวนมากก็ยืนยันว่าการทำหมันแมว “ปลอดภัยเหมือนกันทุกช่วงวัย”

 

ประโยชน์ของการทำหมันลูกแมว

  • ช่วยลดความเสี่ยงมะเร็งเต้านมในแมวเพศเมีย

ถ้าทำก่อนมีฮีตครั้งแรก จะลดโอกาสเป็นมะเร็งได้มากกว่า 90% (Overley et al., JFMS, 2005)

  • ป้องกันภาวะมดลูกอักเสบ (Pyometra)

ซึ่งเป็นภาวะอันตรายร้ายแรงในแมวเพศเมียที่อาจทำให้ถึงขั้นเสียชีวิตได้จากการติดเชื้อในมดลูก สามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับมดลูกอักเสบในแมวได้ที่นี่

  • ลดพฤติกรรมไม่พึงประสงค์

เพศผู้: ไม่ฉี่ทำเครื่องหมาย สเปรย์บอกอาณาเขต ลดการต่อสู้(เสี่ยงติดโรคแทรกซ้อน) ไม่หนีเที่ยว ลดพฤติกรรมหงุดหงิดก้าวร้าว

เพศเมีย: ไม่ร้องเสียงดังช่วงติดสัด บางตัวมีพฤติกรรมฉี่บอกอาณาเขตเช่นเดียวกับแมวตัวผู้ และไม่เครียด(เครียด–>ภูมิตก/ ภูมิคุ้มกันร่างกายอ่อนแอ–>ป่วย)

  • ช่วยควบคุมจำนวนประชากรแมว

โดยเฉพาะในบ้านที่มีแมวหลายตัว การทำหมันแมวจะช่วยลดปัญหาผสมพันธุ์โดยไม่ตั้งใจ แมวท้องไม่พร้อม เจ้าของไม่พร้อมเลี้ยง นำไปสู่ปัญหาค่าเลี้ยงดูและค่าใช้จ่ายที่จะตามมาในอนาคตค่ะ

ทำหมันลูกแมว

ความเชื่อผิด ๆ ที่ว่า “ทำหมันเร็วทำให้แมวเป็นนิ่ว”

จริง ๆ แล้ว ไม่เกี่ยวกันเลยค่ะ

 

จากงานวิจัย Root et al., 1996 (JAVMA) และ Spain et al., 2004 (JAVMA)

ยืนยันว่า

 

“อายุที่ทำหมันไม่มีผลต่อความเสี่ยงการเกิดนิ่ว หรือโรคท่อปัสสาวะตีบในแมวเพศผู้

 

โรคเหล่านี้มักเกิดจากปัจจัยอื่น เช่น

  • การดื่มน้ำน้อย

  • อาหารที่มีแร่ธาตุบางชนิดมากเกินไป (เช่น แมกนีเซียม ฟอสฟอรัส)

  • ความเครียด หรือการกลั้นฉี่บ่อย

 

ซึ่งไม่เกี่ยวกับการทำหมันแมวเลยค่ะ 

ดังนั้นถ้าแมวของเราดื่มน้ำเพียงพอ กินอาหารเหมาะสม และอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี ก็จะช่วยลดความเสี่ยงโรคทางเดินปัสสาวะได้ดีมาก

จากประสบการณ์ของเราในฐานะบรีดเดอร์

 

ลูกแมวที่ทำหมันตั้งแต่อายุยังน้อยมักจะฟื้นตัวเร็วมากค่ะ

 

โดยเฉพาะแมวเบงกอล น้องร่างกายแข็งแรง แผลหายไว หลังผ่าตัดแค่วันเดียวก็กลับมากินข้าว ดื่มน้ำ และเล่นเบาๆ ได้แล้ว ผ่านไป 3-4 วัน ก็กลับมาซนเป็นลูกลิงเลยค่ะ

เราดูแลน้องๆ หลังผ่าตัดอย่างใกล้ชิด ทั้งสวมเสื้อกันเลีย(ในน้องแมวเพศเมีย) ควบคุมการเคลื่อนไหว(อยู่ในพื้นที่กักบริเวณ) นัดคุณหมอสัตวแพทย์ทำแผลเช็คอัพวันเว้นวัน และให้ยาอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้มั่นใจว่าน้องๆ ทุกตัวแผลแห้งปิดสนิท หายดี ปลอดภัย และไม่เจ็บปวดจากการผ่าตัดค่ะ

 

นอกจากนี้การทำหมันลูกแมวในขณะที่น้องยังไม่เข้าวัยเจริญพันธุ์ จะช่วยป้องกันพฤติกรรมฉี่ไม่เป็นที่ได้แทบจะ 100% เลยค่ะ หากเปรียบเทียบกับการทำหมันแมวโตที่น้องแมวเรียนรู้พฤติกรรมการฉี่เปะปะเพื่อแสดงอาณาเขตมาแล้ว ซึ่งจะกลายเป็นพฤติกรรมที่แก้ไขได้ยากและต้องใช้เวลานานกว่าฮอร์โมนของน้องจะเข้าที่ (ซึ่งน้องแมวบางตัวต่อให้ทำหมันแล้วก็ยังฉี่บอกอาณาเขตอยู่ค่ะ)

สรุปง่าย ๆ สำหรับคนรักแมว

การทำหมันลูกแมวตั้งแต่อายุยังน้อย (4–5 เดือน)

  • ปลอดภัย ได้รับการยืนยันจากสัตวแพทย์ทั่วโลก
  • ไม่ทำให้เป็นนิ่ว หรือท่อปัสสาวะตีบ
  •  ช่วยลดโรค ลดพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ และช่วยให้แมวของเรามีสุขภาพดีในระยะยาว 

อ้างอิงจากงานวิจัยและสมาคมสัตวแพทย์

  • Howe, L. M. et al. (2000). JAVMA.

  • Spain, C. V. et al. (2004). JAVMA.

  • Root, M. V. et al. (1996). JAVMA.

  • Overley, B. et al. (2005). JFMS.

  • American Association of Feline Practitioners (AAFP), Feline Spay-Neuter Guidelines (2020)

  • The Cat Group (UK), Summary of Evidence: Neutering cats at 4 months of age (2024)

สุขภาพแมวเบงกอล โรค PRA-b และ PK-def

แมวเบงกอลเป็นแมวสายพันธุ์ที่มีความโดดเด่นทั้งรูปลักษณ์ที่สง่างามเหมือนเสือดาวตัวน้อยและนิสัยที่มีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว สำหรับใครที่กำลังสนใจเลี้ยงแมวเบงกอล ข้อมูลเกี่ยวกับ สุขภาพแมวเบงกอล โดยเฉพาะโรคพันธุกรรมในแมวเบงกอล ถือเป็นสิ่งสำคัญที่ไม่ควรมองข้าม โดยเฉพาะ โรค PRA-b (ทำให้ตาบอดถาวร) และ PK-def (โรคโลหิตจางเรื้อรัง) ซึ่งสามารถถ่ายทอดสู่ลูกแมวได้แม้ว่าพ่อแม่พันธุ์จะไม่แสดงอาการ การตรวจพันธุกรรมแมว เพื่อคัดกรองแมวก่อนผสมพันธุ์จึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพื่อคัดกรองความเสี่ยงและปกป้อง สุขภาพแมวเบงกอลให้แข็งแรงปลอดภัยในระยะยาวและในรุ่นต่อไป

สุขภาพแมวเบงกอล

 

1. โรค Bengal Progressive Retinal Atrophy (PRA‑b)

สุขภาพแมวเบงกอล

1.1 โรค PRA-b คืออะไร

PRA‑b เป็นโรคที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมแบบ autosomal recessive ซึ่งทำให้เซลล์ photoreceptor ในจอประสาทตาเสื่อมและนำไปสู่การตาบอดในแมวเบงกอล

1.2 ลักษณะอาการ

• เริ่มมีอาการทางประสาทตาเมื่ออายุประมาณ 7-9 สัปดาห์ และมักแสดงอาการทางคลินิกชัดเจนภายใน 8-20 สัปดาห์

• รูม่านตาขยาย ตาแวววาว (tapetal hyperreflectivity) เริ่มไม่สามารถมองเห็นในที่มืด และอาจแสดงพฤติกรรมที่ผิดปกติไปจากเดิม เช่น เดินชนสิ่งกีดขวางในเวลากลางคืนหรือบริเวณที่มีแสงน้อย

1.3 ความรุนแรงและแนวทางรักษา

• นำไปสู่การตาบอดอย่างถาวรภายในเวลาไม่นาน

• ปัจจุบันยังไม่มีวิธีรักษาโรค PRA-b หรือหยุดการเสื่อมของเซลล์ photoreceptor ในจอประสาทตา

แต่สามารถตรวจคัดกรองโดยใช้ดีเอ็นเอจากเยื่อบุโพรงปาก หรือตัวอย่างเลือดของแมวเบงกอลพ่อแม่พันธุ์ ก่อนที่จะจับคู่ผสมพันธุ์

1.4 การถ่ายทอดทางพันธุกรรม

• ถ้าได้รับยีนก่อโรคทั้งสองยีน (PRA/PRA) แมวจะแสดงอาการตาบอด

• พาหะ (N/PRA) ไม่มีอาการ แต่สามารถถ่ายทอดยีนไปยังลูกหลาน

• เมื่อผสมพ่อแม่ที่เป็นพาหะสองตัว โอกาสที่ลูกจะเป็นโรคคือ 25% และเป็นพาหะอีก 50%

 

2. โรค Erythrocyte Pyruvate Kinase Deficiency (PK‑def)

สุขภาพแมวเบงกอล

2.1 โรค PK-def คืออะไร

PK‑def เป็นโรคที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมแบบ autosomal recessive ซึ่งพบได้ในแมวเบงกอล PK-def เป็นโรคโลหิตจางชนิด hemolytic anemia เนื่องจากภาวะร่างกายขาดเอนไซม์ pyruvate kinase

2.2 ลักษณะอาการ

• อาการของโรคขึ้นอยู่กับแมวแต่ละตัว ซึ่งมีได้ตั้งแต่อ่อนเพลียอย่างรุนแรง เหนื่อยง่าย น้ำหนักลด ตัวเหลือง (jaundice) และม้ามขยาย (splenomegaly)

• ระดับความรุนแรงของอาการโลหิตจางจะแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับระดับการขาดเอนไซม์ของแมวตัวนั้นๆ ซึ่งในแมวบางตัวอาจรุ่นแรงถึงขั้นเสียชีวิต

2.3 ความรุนแรงและแนวทางรักษา

• แมวสามารถตายจากภาวะโลหิตจางรุนแรงได้

• ปัจจุบันยังไม่มีวิธีรักษาโรค PK-def โดยตรง ทำได้เพียงการรักษาแบบประคองอาการ เช่น ให้เลือด เสริมอาหารและวิตามินบำรุงเลือด และติดตามภาวะแทรกซ้อนของโรค

• การตรวจคัดกรองพันธุกรรม (N/N, N/K, K/K) ช่วยให้บรีดเดอร์สามารถคัดกรองแมวที่เหมาะสมสำหรับการเพาะพันธุ์ได้

2.4 การถ่ายทอดทางพันธุกรรม

• พาหะ (N/K) ไม่มีอาการแต่สามารถถ่ายทอดยีนก่อโรค

• หากผสมพาหะกับพาหะ มีโอกาส 25% ที่ลูกจะเป็นโรค (K/K)

สุขภาพแมวเบงกอล สุขภาพแมวเบงกอล สุขภาพแมวเบงกอล

ความสำคัญของการตรวจคัดกรองโรคในสายพันธุ์เบงกอล

• การตรวจคัดกรองพันธุกรรมของพ่อแม่พันธุ์ก่อนการผสม ช่วยลดความเสี่ยงโรคภัยในรุ่นถัดไป ทั้ง PRA‑b และ PK‑def

• บรีดเดอร์ที่มีจรรยาบรรณจะต้องตรวจคัดกรองพ่อแม่พันธุ์เพื่อสุขภาพที่ดีของลูกแมวในรุ่นต่อไปให้ปลอดภัยและมีความแข็งแรง

• การทำ DNA test เชิงพันธุกรรมเป็นเครื่องมือสำคัญที่ช่วยควบคุมและป้องกันการส่งต่อโรคสู่อนาคตของสายพันธุ์

โรค PRA‑b และ PK‑def เป็นโรคพันธุกรรมที่ส่งผลร้ายแรงต่อสุขภาพของแมวเบงกอล

หากไม่มีการคัดกรอง โรคพันธุกรรมเหล่านี้จะถูกส่งต่อไปยังรุ่นลูกรุ่นหลานได้ บรีดเดอร์ที่มีจรรยาบรรณจึงควรใช้การตรวจ DNA test เพื่อคัดสายพันธุ์ที่เหมาะสม ลดโอกาสเจ็บป่วยของลูกแมวในอนาคต และยกระดับคุณภาพสายพันธุ์แมวเบงกอล

สุขภาพแมวเบงกอล

อยากเลี้ยงแมวแต่แพ้แมว ทำยังไง?

แพ้แมว แต่อยากเลี้ยงแมว ทำยังไงดี ???

สำหรับคนรักแมวที่มีอาการแพ้แมว หรือสมาชิกในครอบครัวเลี้ยงแมว การเลี้ยงแมวอาจดูเหมือนเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย แต่หากมีการดูแลและจัดการที่เหมาะสม คุณก็สามารถอยู่ร่วมกับน้องแมวได้ บทความนี้จะแนะนำวิธีการจัดการกับอาการแพ้แมว พร้อมทั้งอ้างอิงงานวิจัยที่เกี่ยวข้องโดยหวังว่าจะช่วยให้คุณตัดสินใจได้ง่ายขึ้นนะคะ

1. เลือกสายพันธุ์น้องแมวที่ “ก่อภูมิแพ้น้อย”

ถึงแม้ว่าจะไม่มีแมวสายพันธุ์ที่ไม่ก่อให้เกิดอาการภูมิแพ้เลย แต่แมวบางสายพันธุ์อาจผลิตสารก่อภูมิแพ้ Fel d 1 ได้น้อยกว่าสายพันธุ์อื่น หรือมีลักษณะขนที่ช่วยลดการแพร่กระจายของสารก่อภูมิแพ้ เช่น

  • เบงกอล (Bengal cat)

  • รัสเซียนบลู (Russian Blue)

  • ไซบีเรียน (Siberian)

  • บาลิเนส (Balinese cat)

  • ออเรียนทัลช็อตแฮร์ (Oriental Shorthair)

โดยงานวิจัยที่ตีพิมพ์ใน Clinical & Experimental Allergy (2010) พบว่าปริมาณของสารก่อภูมิแพ้ Fel d 1 ในแมวแต่ละตัวและแต่ละสายพันธุ์มีความแตกต่างกัน โดยในงานวิจัยนี้พบว่าแมวไซบีเรียนอาจผลิต Fel d 1 น้อยกว่าแมวสายพันธุ์อื่น (Buter et al., 2010)

 

อ่านมาถึงตรงนี้ หลายท่านอาจมีคำถามตามมาว่า แล้วแมวสฟิงซ์ (Spynx cat) ล่ะ ในเมื่อน้องเป็นแมวไม่มีขน โอกาสที่จะก่อให้เกิดภูมิแพ้ก็น่าจะน้อยรึเปล่า ??? 

 

คำตอบคือ ไม่ ค่ะ

การที่น้องแมวไม่มีขน ไม่ได้หมายความว่าร่างกายของน้องจะผลิตสารก่อภูมิแพ้ Fel d 1 ได้น้อยกว่าแมวที่มีขน

การผลิตสารก่อภูมิแพ้ Fel d 1 ในแมวสฟิงซ์

  • สารก่อภูมิแพ้ Fel d 1 ผลิตจากต่อมไขมันใต้ผิวหนังและในน้ำลายของแมว ซึ่งแมวสฟิงซ์มีผิวหนังที่เปิดเผยมากกว่าสายพันธุ์อื่น ทำให้สารเหล่านี้สามารถสะสมบนผิวหนังได้มากขึ้น
  • แม้ไม่มีขนที่จะช่วยกระจายสารก่อภูมิแพ้ในอากาศ แต่สาร Fel d 1 ยังคงมีอยู่และอาจสัมผัสกับพื้นผิวต่าง ๆ เช่น เฟอร์นิเจอร์และเสื้อผ้าได้ง่ายเมื่อจับต้องแมว
  • แมวสฟิงซ์ต้องการการอาบน้ำเป็นประจำ เนื่องจากผิวหนังของน้องผลิตน้ำมันจำนวนมาก หากไม่ได้อาบน้ำบ่อย ๆ สารก่อภูมิแพ้อาจสะสมมากขึ้นบนผิวหนัง

งานวิจัยใน Clinical & Experimental Allergy และ Veterinary Dermatology ระบุว่า แมวแต่ละตัวมีระดับการผลิตสาร Fel d 1 ที่แตกต่างกันมาก แม้จะเป็นสายพันธุ์เดียวกัน ซึ่งแมวไซบีเรียน (Siberian) ถูกพบว่าผลิตสาร Fel d 1 น้อยกว่าแมวสายพันธุ์อื่นเล็กน้อย แต่ยังไม่มีงานวิจัยยืนยันว่าแมวสฟิงซ์ผลิตสารก่อภูมิแพ้น้อยกว่าแมวสายพันธุ์อื่น

2. ลดสารก่อภูมิแพ้ในสิ่งแวดล้อม

• ใช้เครื่องฟอกอากาศ: งานวิจัยใน Indoor Air Journal (2020) ยืนยันว่าเครื่องฟอกอากาศที่มี HEPA filter สามารถลดสารก่อภูมิแพ้ในอากาศได้อย่างมีประสิทธิภาพ

• ทำความสะอาดบ้านเป็นประจำ

• ใช้เครื่องดูดฝุ่นที่มี HEPA filter ทำความสะอาดพรมและเฟอร์นิเจอร์

• ซักผ้าปูที่นอนและของใช้ของแมวทุกสัปดาห์

• เช็ดถูพื้นและเฟอร์นิเจอร์เพื่อป้องกันการสะสมของสารก่อภูมิแพ้

• จัดพื้นที่ปลอดแมว: เช่น ห้องนอน ควรจัดให้เป็นพื้นที่ที่แมวไม่สามารถเข้าไปได้

 

3. การดูแลแมวเพื่อลดสารก่อภูมิแพ้

• แปรงขนเป็นประจำ: การแปรงขนน้องแมวเป็นประจำอย่างน้อย 2-3 ครั้ง ต่อสัปดาห์ หรือแปรงทุกวัน ช่วยลดขนร่วงและการกระจายของสารก่อภูมิแพ้

• เช็ดตัวแมว: ใช้ผ้าชุบน้ำหมาด ๆ เช็ดตัวน้องแมวเพื่อลดสารก่อภูมิแพ้บนขน

• อาบน้ำให้แมว: งานวิจัยใน Allergy (2012) ชี้ว่าแมวที่อาบน้ำสามารถลดระดับสาร Fel d 1 บนตัวได้ แต่ผลลัพธ์มักอยู่ไม่นาน การแปรงขนเป็นประจำให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า

 

4. การจัดการทางการแพทย์

• ปรึกษาแพทย์เฉพาะทาง: โรงพยาบาลสามารถทดสอบภูมิแพ้และแนะนำวิธีการรักษาที่เหมาะสมได้

• ใช้ยาแก้แพ้: ยาแก้แพ้ (antihistamines) หรือยาพ่นจมูกสามารถช่วยลดอาการแพ้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ งานวิจัยใน Journal of Allergy and Clinical Immunology (2015) ยืนยันถึงประสิทธิภาพของยาเหล่านี้ในการลดอาการแพ้แมว

• การทำภูมิคุ้มกันบำบัด (Immunotherapy): การฉีดภูมิคุ้มกันบำบัดเป็นการฉีดสารก่อภูมิแพ้ในปริมาณน้อยเข้าสู่ร่างกาย เพื่อปรับสมดุลภูมิคุ้มกัน งานวิจัยใน Current Opinion in Allergy and Clinical Immunology (2018) ระบุว่าภูมิคุ้มกันบำบัดสามารถลดอาการแพ้ในระยะยาวได้

 

5. ใช้ผลิตภัณฑ์ลดสารก่อภูมิแพ้

• อาหารลดสารก่อภูมิแพ้ในแมว: อาหารสูตรเฉพาะ เช่น Purina Pro Plan LiveClear ช่วยลดการผลิต Fel d 1 ในน้ำลายของแมว งานวิจัยใน Frontiers in Veterinary Science (2020) ยืนยันว่าอาหารประเภทนี้ลดระดับสารก่อภูมิแพ้ได้อย่างมีนัยสำคัญ

• สเปรย์ลดสารก่อภูมิแพ้: ใช้สเปรย์ลดสารก่อภูมิแพ้ฉีดบนขนแมวหรือเฟอร์นิเจอร์เพื่อช่วยลดปริมาณสารก่อภูมิแพ้ในบ้าน

 

6. คำแนะนำเพิ่มเติม

• ใส่หน้ากากอนามัย: โดยเฉพาะเมื่อทำความสะอาดหรือสัมผัสแมว

• ล้างมือและเปลี่ยนเสื้อผ้า: ล้างมือทุกครั้งหลังจับแมว และหลีกเลี่ยงการสัมผัสใกล้จมูกหรือใบหน้า

• ลองใช้เวลาอยู่กับแมวก่อนเลี้ยงจริง: ใช้เวลาอยู่กับแมวที่คุณต้องการเลี้ยง เพื่อทดสอบว่าคุณสามารถจัดการอาการแพ้ได้หรือไม่

แม้ว่าคุณจะแพ้แมว แต่คุณยังสามารถเลี้ยงน้องแมวได้หากคุณสามารถจัดการสิ่งแวดล้อมและอาการแพ้อย่างเหมาะสม นอกจากนี้การเลือกสายพันธุ์น้องแมวที่เหมาะสม ร่วมกับการดูแลบ้านและปรึกษาแพทย์ จะช่วยให้คุณสามารถเลี้ยงน้องแมวได้อย่างมีปลอดภัยและความสุขค่ะ

แมวเบงกอลกับภูมิแพ้แมว

แมวเบงกอลกับภูมิแพ้ : คนเป็นภูมิแพ้เหมาะที่จะเลี้ยงแมวเบงกอลใช่หรือไม่ ?

 
 
หลาย ๆ ท่านรู้จักแมวเบงกอลโดยมีชุดข้อมูลว่าแมวสายพันธุ์นี้เป็น “Hypoallergenic” หรือก่อให้เกิดภูมิแพ้ได้น้อย ในบทความนี้ SILVERSQUAD จะพาคุณไปรู้จักกับข้อเท็จจริง ความเชื่อ และข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวกับความเป็น Hypoallergenic ของแมวเบงกอล
 
ในความเป็นจริงไม่มีแมวสายพันธุ์ใดที่เป็น Hypoallergenic อย่างสมบูรณ์ 100% รวมถึงแมวเบงกอลด้วยเช่นกัน 
 
ซึ่งความเชื่อว่าแมวเบงกอลเป็น Hypoallergenic หรือเป็นสายพันธุ์แมวที่ก่อให้เกิดอาการแพ้ได้น้อย เกิดขึ้นจากความเข้าใจที่ว่าแมวเบงกอลอาจผลิตสารก่อภูมิแพ้ Fel d 1 ในปริมาณที่น้อยกว่าแมวสายพันธุ์อื่น ๆ
 
Fel d 1 คือสารก่อภูมิแพ้ เป็นโปรตีนที่พบได้ในน้ำลาย ผิวหนัง และต่อมไขมันของแมว ซึ่งเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เกิดอาการภูมิแพ้ในคน
ปัจจุบันงานวิจัยหลายชิ้นก็ยังไม่มีข้อสรุปที่ชัดเจนว่าแมวเบงกอลผลิต Fel d 1 ในปริมาณที่น้อยกว่าสายพันธุ์อื่น แต่อย่างไรก็ตาม มีหลักฐานเชิงพรรณนา (Anecdotal Evidence) และงานวิจัยบางส่วนที่ระบุว่าคนที่แพ้แมวอาจมีอาการน้อยลงเมื่ออยู่ใกล้แมวเบงกอล
 
ตัวอย่างเช่น
– งานวิจัยที่ตีพิมพ์ใน Clinical & Experimental Allergy (2010) พบว่าปริมาณของ Fel d 1 ในแมวสามารถแตกต่างกันได้ทั้งระหว่างสายพันธุ์และในแมวแต่ละตัว (Buter et al., 2010)
– งานวิจัยจาก Veterinary Dermatology (2018) ที่ชี้ให้เห็นว่าแมวที่มีขนสั้น ขนชั้นเดียว และหนาแน่น เช่น แมวเบงกอล อาจกักเก็บสารก่อภูมิแพ้ได้น้อยกว่าแมวที่มีขนยาว (Platts-Mills & Commins, 2018)
 
สาเหตุที่ผู้คนเชื่อว่าแมวเบงกอลเป็น Hypoallergenic เพราะ
– แมวเบงกอลผลัดขนน้อยกว่าแมวสายพันธุ์อื่น ทำให้สารก่อภูมิแพ้ในอากาศลดลง
– โครงสร้างของขนแมวเบงกอลมีลักษณะสั้น ขนชั้นเดียว และหนาแน่น ซึ่งช่วยลดการสะสมและการแพร่กระจายของสารก่อภูมิแพ้
 
กล่าวคือ แมวเบงกอลอาจเหมาะกับคนที่มีอาการแพ้แมวเพียงเล็กน้อย เนื่องจากน้อง ๆ ผลัดขนน้อยและมีโครงสร้างขนที่ช่วยลดการแพร่กระจายของสารก่อภูมิแพ้ อย่างไรก็ตาม อาการแพ้ยังขึ้นอยู่กับปัจจัยของแต่ละบุคคล
 

“แมวเบงกอลอาจเหมาะกับคนที่มีอาการแพ้แมวเพียงเล็กน้อย ทั้งนี้ก็ขึ้นกับปัจจัยการแพ้ของแต่ละคน เนื่องจากแมวเบงกอลเป็นแมวที่ผลัดขนน้อยและมีโครงสร้างขนที่ช่วยลดการแพร่กระจายของสารก่อภูมิแพ้”

วิธีช่วยลดภูมิแพ้เมื่อเลี้ยงแมวเบงกอล

หากคุณต้องการเลี้ยงแมวเบงกอลแต่มีอาการแพ้แมวหรือมีบุคคลรอบข้างที่มีอาการแพ้แมว คุณสามารถใช้วิธีต่อไปนี้เพื่อช่วยลดการเกิดอาการภูมิแพ้:

 

1. การแปรงขน

ควรอาบน้ำและแปรงขนให้น้องแมวเบงกอลอย่างสม่ำเสมอเพื่อลดขนและสะเก็ดผิวหนังที่หลุดลอก

 

2. ทำความสะอาดบ้าน

แนะนำให้ใช้เครื่องดูดฝุ่นที่มี HEPA filter และทำความสะอาดเฟอร์นิเจอร์ในบ้านอย่างสม่ำเสมอ

 

3. เครื่องฟอกอากาศ

ใช้เครื่องฟอกอากาศที่มีคุณภาพเพื่อลดสารก่อภูมิแพ้ในอากาศ

 

4. ล้างมือหลังสัมผัสแมว

ควรล้างมือทุกครั้งหลังจับหรือเล่นกับแมว

 

5. แยกบริเวณพื้นที่ส่วนตัวในบ้านที่ใช้งานเป็นประจำกับพื้นที่ที่น้องแมวสามารถเข้าได้ อทิ ห้องนอน หรือห้องทำงาน

 

อย่างไรก็ตาม แม้จะมีวิธีช่วยลดการเกิดภูมิแพ้ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าวิธีการข้างต้นจะช่วยป้องกันอาการแพ้แมวได้ 100% ทาง SILVERSQUAD เราแนะนำให้คุณลองปรึกษากับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญหรือทางฟาร์มก่อนตัดสินใจรับน้องแมวเบงกอลมาเลี้ยงเพื่อประเมินอาการแพ้เนื่องจากอาการแพ้และระดับความรุนแรงในการแพ้แมวของแต่ละบุคคลไม่เหมือนกัน นอกจากนี้ควรมีการทดลองสัมผัสแมวเบงกอลและลองไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีน้องแมวเบงกอลก่อนนะคะ

อ้างอิง

Buter, B., et al. (2010). Variability of Fel d 1 allergen levels among cat breeds and individual cats. Clinical & Experimental Allergy.

Platts-Mills, T. A., & Commins, S. P. (2018). Feline allergens and their influence on allergic diseases: Comparative study of coat types. Veterinary Dermatology.

Woodfolk, J. A., et al. (2016). Mechanisms of allergen dissemination and interaction in the environment. Journal of Allergy and Clinical Immunology.

Lorenz, A., & Maltby, S. (2020). Reducing allergens in domestic environments with high-efficiency cleaning tools. Indoor Air Journal.

วิธีเตรียมตัวให้แมวโตเจ้าถิ่น เมื่อพาลูกแมวตัวใหม่เข้าบ้าน

การนำลูกแมวตัวใหม่เข้าบ้านถือเป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นสำหรับเหล่าทาสแมวทั้งหลาย แต่ถ้าคุณมีแมวโตอยู่แล้ว สิ่งสำคัญคือเจ้าของต้องแน่ใจว่าการปรับตัวของเด็กๆ จะเป็นไปอย่างราบรื่น

 

แมวเป็นสัตว์ที่โดยธรรมชาติจะมีอาณาเขตของตัวเองโดยเฉพาะแมวโต ซึ่งเป็นปกติที่แมวโตของคุณอาจต้องใช้เวลาในการปรับตัวและแบ่งพื้นที่ให้กับสมาชิกใหม่น้องใหม่

 

วันนี้ทาง SILVERSQUAD มีวิธีแนะนำในการเตรียมตัวให้แมวโตของคุณพร้อมสำหรับสมาชิกใหม่ และช่วยให้น้องแมวทั้งสองสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

 

1. เตรียมพื้นที่แยกกัน

ก่อนที่คุณจะนำลูกแมวตัวใหม่เข้าบ้าน ให้เตรียมพื้นที่เฉพาะสำหรับน้องใหม่ โดยบริเวณพื้นที่นี้ควรมีอาหาร น้ำ และกระบะทรายส่วนตัวของน้องเอง ซึ่งการแยกพื้นที่ให้ลูกแมวจะช่วยให้แมวโตของคุณคุ้นเคยกับกลิ่นของน้องก่อนจะได้เจอกันตรงๆ

 

ทำไมถึงช่วยได้: การแบ่งโซน/แยกพื้นที่ จะทำให้แมวโตไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกบุกรุกอาณาเขต และยังช่วยให้ลูกแมวรู้สึกปลอดภัยและสบายใจในสภาพแวดล้อมใหม่

 

2. เริ่มต้นด้วยการแนะนำกลิ่น 

การแนะนำกลิ่นของกันและกันก่อนที่จะให้แมวเจ้าถิ่นและน้องใหม่พบกันแบบตัวต่อตัวจะช่วยลดความตึงเครียดของแมวทั้งคู่ได้ คุณสามารถสลับที่นอน ของเล่น หรือใช้ผ้านุ่ม ๆ เช็ดตัวลูกแมวและแมวโต แล้วให้ทั้งคู่ได้ดมกลิ่นของกันและกันโดยไม่ต้องเจอตัว

 

ทำไมถึงช่วยได้: การแนะนำกลิ่นจะช่วยให้แมวทั้งสองคุ้นเคยกับกลิ่นของกันและกัน และลดโอกาสที่จะมีปฏิกิริยาต่อต้านในทางลบเมื่อพบกัน

 

3. เจอกันแบบมีการควบคุม

เมื่อแมวทั้งสองคุ้นเคยกับกลิ่นของกันและกันแล้ว เจ้าของสามารถพาน้อง ๆ มาให้เจอกันตัวต่อตัวแบบมีการควบคุม โดยเริ่มจากการให้เจอกันเพียงช่วงระยะสั้น ๆ และใช้ตัวกั้นหรือให้อยู่ในกระเป๋าแมวหรือคอกแมวเพื่อป้องกันการสัมผัสกันโดยตรง วิธีนี้จะช่วยให้แมวทั้งสองได้มีโอกาสสำรวจและสังเกตกันและกันโดยไม่รู้สึกถูกคุกคาม

 

เจ้าของต้องสังเกตอะไรบ้าง?: แมวโตหรือแมวเด็กของคุณอาจมีการขู่ ขนพอง หางพอง ส่งเสียงร้อง หรือแสดงความไม่แน่ใจ ซึ่งเหล่านี้เป็นพฤติกรรมปกติ เจ้าของอย่าพยายามบังคับให้น้องแมวต้องเข้าใกล้กัน เพราะเมื่อทั้งสองรู้สึกพร้อมแล้วเค้าจะเริ่มเข้าหากันเอง เราต้องให้เวลาและพื้นที่น้อง ๆ ในการปรับตัว

 

4. สร้างความรู้สึกเชิงบวก

เจ้าของสามารถช่วยสร้างบรรยากาศพยายามทำให้แมวทั้งสองรู้สึกว่าการอยู่ด้วยกันเป็นประสบการณ์ที่ดี โดยใช้ขนม ของเล่น หรือคำชมเมื่อน้อง ๆ อยู่ด้วยกันได้อย่างสงบราบรื่นในเวลาที่อยู่ใกล้กัน ตัวอย่างเช่น ให้ขนม/ คำชม กับแมวโตเมื่อเค้ามีท่าทีสบาย ๆ เวลาอยู่ใกล้ลูกแมว วิธีนี้จะช่วยให้น้องแมวโตสามารถเชื่อมโยงการมีลูกแมวกับสิ่งดี ๆ

 

ทำไมถึงช่วยได้: การเสริมสร้างความรู้สึกเชิงบวก จะช่วยลดความเครียดและความกังวล รวมถึงช่วยสร้างความมั่นใจให้น้องแมวทั้งคู่

 

5. รักษากิจวัตรประจำวันของแมวโต

แมวเป็นสัตว์ routine ที่ชอบมีกิจวัตรประจำวัน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องสำคัญที่เจ้าของจะต้องรักษากิจวัตรเดิมของแมวโตเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นเวลาให้อาหาร การเล่น หรือการดูแลอื่น ๆ การสะดุดของกิจวัตรประจำวันอาจเข้าไปเป็นตัวเพิ่มความเครียดและทำให้แมวปรับตัวได้ยากขึ้น การรักษากิจวัตรประจำวันช่วยให้แมวโตรู้สึกว่าน้องยังสำคัญและไม่ถูกสมาชิกใหม่เบียดเบียนแย่งความรักไป

 

ทำไมถึงช่วยได้: แมวโตจะไม่รู้สึกอิจฉาหรือรู้สึกน้อยใจว่าตัวเองถูกแทนที่หากกิจวัตรประจำวันของเค้ายังเหมือนเดิม

 

6. ค่อย ๆ ปรับตัวเข้าหากัน

อย่าเร่งรัดให้แมวทั้งสองต้องอยู่ด้วยกัน เจ้าของควรให้เวลาน้อง ๆ ในการปรับตัวเข้าหากันอย่างเป็นธรรมชาติ แมวบางตัวสามารถปรับตัวได้เร็วและเข้ากันได้ภายในไม่กี่วัน ในขณะที่แมวบางตัวอาจใช้เวลาหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน ความอดทนเป็นสิ่งสำคัญ นอกจากนี้ อย่าลืมจัดเตรียมทรัพยากรสำหรับแมวทั้งสองไว้ด้วย เช่น อาหารและกระบะทรายส่วนตัว เพื่อป้องกันกลิ่นทับกันและการแย่งกันกินแย่งกันใช้

 

เจ้าของควรคาดหวังอะไรบ้าง?: การที่แมวโตบางตัวอาจใช้เวลานานในการยอมรับลูกแมวเป็นเรื่องปกติ บางตัวอาจหลีกเลี่ยงลูกแมวหรือขู่บ้างเป็นบางครั้ง ตราบใดที่แมวโตไม่แสดงพฤติกรรมก้าวร้าวใส่น้อง เจ้าของควรให้น้อง ๆ ได้ปรับตัวในจังหวะของตัวเอง

 

7. สังเกตสัญญาณความเครียด

ในระหว่างกระบวนการปรับตัว คุณควรหมั่นสังเกตสัญญาณของความเครียดในแมวโต เช่น ความอยากอาหาร หรือการเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมในชีวิตประจำวันต่าง ๆ หากแมวโตของคุณมีความเครียดมากเกินไปหรือมีพฤติกรรมก้าวร้าว ควรชะลอการแนะนำและให้พื้นที่น้องแมวเจ้าถิ่นมากขึ้น ซึ่งในบางกรณี การขอคำแนะนำจากสัตวแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมแมวอาจช่วยได้

 

การนำลูกแมวตัวใหม่เข้าบ้านที่มีแมวโตอยู่แล้ว เจ้าของต้องมีความรัก ความเข้าใจ ความอดทน และการเตรียมตัวที่รอบคอบ การแนะนำแมวทั้งสองให้รู้จักกันแบบค่อยเป็นค่อยไป การรักษากิจวัตรประจำวัน และการสร้างประสบการณ์เชิงบวกจะช่วยให้แมวโตของคุณปรับตัวและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีได้

 

อย่าลืมว่าแมวแต่ละตัวมีนิสัยที่แตกต่างกัน บางตัวเป็นมิตร ปรับตัวง่าย เข้ากับแมวตัวอื่นได้ดี ในขณะที่แมวบางตัวต้องใช้เวลา ดังนั้นเจ้าของต้องให้เวลาและพื้นที่ที่น้องต้องการในการปรับตัวและผูกมิตรกับเพื่อนใหม่

Understanding the Importance of Pre-Surgery Blood Tests for Cats: Ensuring a Safe Procedure

Pre-surgical blood tests are vital for ensuring a cat’s safety during surgery. Here’s why these tests are important, backed by scientific references:

 

1. Assessing Organ Function 

Liver and Kidney Function: Blood tests assess the health of a cat’s liver and kidneys, organs that play a crucial role in processing anesthesia and medications. If these organs are compromised, a cat may not metabolize the drugs properly, increasing the risk of complications during and after surgery. According to research published in the Journal of the American Veterinary Medical Association (JAVMA), abnormal kidney or liver values can necessitate a change in the anesthesia plan or require postponing surgery for treatment.

 

2. Detecting Hidden Illnesses 

Early Detection of Disease: Cats are experts at hiding signs of illness, and blood tests can reveal underlying conditions like infections, diabetes, or thyroid disease that may not be apparent during a physical exam. According to the American Veterinary Medical Association (AVMA), pre-anesthetic blood work can identify health issues that would otherwise go unnoticed, preventing potential anesthesia-related complications.

 

3. Checking for Anemia or Blood Clotting Disorders

Red Blood Cell Count: A low red blood cell count (anemia) can increase the risk of complications during surgery, such as poor oxygen delivery to tissues. Blood clotting disorders can also make surgery dangerous by increasing the risk of excessive bleeding. A study published in the Veterinary Journal highlights the importance of identifying blood disorders like anemia or thrombocytopenia (low platelet count) before surgery to minimize risks and allow for necessary precautions.

 

4. Customizing Anesthesia Protocols 

Tailoring the Anesthetic Plan: Every cat responds differently to anesthesia, depending on their health status. Blood tests allow veterinarians to select the safest anesthesia drugs and dosages for each individual cat. Research in Veterinary Anaesthesia and Analgesia shows that pre-surgical blood tests help veterinarians make informed choices about anesthetic protocols, significantly reducing the risk of adverse reactions.

 

5. Improving Post-Surgical Recovery 

Enhanced Recovery Outcomes: Blood tests can guide decisions about post-operative care. For example, a cat with abnormal kidney values may need extra hydration or medications after surgery. The Journal of Feline Medicine and Surgery suggests that knowing a cat’s health status prior to surgery helps veterinarians anticipate potential complications and ensure a smoother recovery process.

 

By conducting blood tests before surgery, veterinarians can uncover hidden health problems, adjust the anesthesia plan, and take necessary precautions, ultimately increasing the likelihood of a safe procedure and successful recovery.

 

References: 

1. Journal of the American Veterinary Medical Association (JAVMA), Importance of Pre-Surgical Blood Work.

2. American Veterinary Medical Association (AVMA), Pre-Anesthetic Blood Work in Companion Animals.

3. Veterinary Journal, Hematological Considerations for Surgery.

4. Veterinary Anaesthesia and Analgesia, Anesthesia Protocols and Blood Tests.

5. Journal of Feline Medicine and Surgery, Post-Operative Recovery in Cats.

Why Spaying Your Cat at a Young Age is Essential for Their Health and Well-being

Spaying a cat at a young age offers significant health, behavioral, and population control benefits. Here’s why it is recommended, along with scientific references:

 

1. Prevention of Health Issues

• Reduced Risk of Mammary Tumors:

Spaying before the first heat cycle significantly decreases the risk of mammary (breast) cancer in cats. According to a study published in the Journal of Veterinary Internal Medicine, cats spayed before their first heat have a 91% reduced risk of developing malignant mammary tumors, one of the most common cancers in female cats .

• Prevention of Uterine Infections (Pyometra):

Intact female cats are prone to pyometra, a life-threatening infection of the uterus. Spaying eliminates the risk of this infection entirely.

 

2. Behavioral Benefits

• Reduction in Aggressive and Territorial Behavior:

Cats in heat can exhibit aggressive behaviors, marking territory with urine, or becoming anxious. Spaying helps reduce these hormonal behaviors. A study in the Journal of Feline Medicine and Surgery suggests spaying can help reduce behavioral issues associated with the estrus cycle.

• Calmer Demeanor:

Spayed cats tend to be less aggressive, calmer, and more focused on bonding with their human companions rather than seeking mates.

 

3. Population Control

• Preventing Overpopulation:

One of the main reasons for early spaying is to prevent unwanted litters, contributing to the high number of stray cats and those in shelters. According to the American Society for the Prevention of Cruelty to Animals (ASPCA), spaying and neutering are key in controlling pet overpopulation and reducing the number of euthanized cats.

 

4. No Negative Impact on Development

• No Impact on Growth or Health:

Some myths suggest spaying too early can stunt a cat’s growth, but studies have shown that kittens spayed as young as 8-12 weeks grow and develop normally. Research from the Cornell University College of Veterinary Medicine shows that early spaying does not have negative long-term effects on cats’ physical or behavioral development . Spaying at a young age, typically between 4 to 6 months, is considered safe and beneficial, helping to prevent future health and behavioral issues, while also controlling the cat population.

 

References:

1. Journal of Veterinary Internal Medicine, Reduction in Mammary Tumor Incidence.

2. Veterinary Clinics of North America, Overview of Pyometra in Small Animals.

3. Journal of Feline Medicine and Surgery, Behavioral Outcomes of Spaying.

4. ASPCA, Spaying and Neutering to Control Population.

5. Cornell University College of Veterinary Medicine, Early Spay and Neuter in Cats.

“Spaying a cat at 4 months old is not only safe but also highly recommended by veterinarians.”

At this age, kittens recover faster from surgery, and it helps prevent unwanted behaviors like spraying and roaming. It also significantly reduces the risk of certain health issues, like uterine infections and cancers, later in life. Most vets follow this guideline, as it’s backed by extensive research and is a standard practice to ensure the long-term health and well-being of the cat.

 

At Silversquad, we follow the hospital policy guideline, in order to ensure that the kitten is healthy and ready to get surgery:

1) The cat must be 4 months old onwards

2) The cat must weigh at least 2 kg

3) The cat must undergo a blood test before surgery to ensure its safety during the procedure

 

read more about “Why a cat MUST undergo a blood test before surgery?”